Genel Kurmay Başkanlığı 27 Nisan 2007 tarihinde verdiği muhtırada “laiklik” sözcüğüne sık sık vurgu yapmıştır. Ancak devlete bağlı Kuran kursları, camiler, müftülükler, İmam Hatip Okulları, İlahiyat Fakülteleri sürekli din ve dinci üretirken laiklikten söz etmenin anlamı nedir? Laik bir sistem nasıl oluyor da yoğun bir şekilde dini ve dinciyi üretiyor? Bu çarpıcı durumun özellikle lise ve üniversite okuyan, bitirmiş Alevi gençliği tarafından değerlendirilmesi ve bilinci çıkarılması önemlidir. Şöyle düşünülebilir: Diyanet İşleri Başkanlığı’nın önünde birkaç saat otursak, içeriye girip çıkanları izlesek acaba ne görebiliriz? Ordu evlerine başı kapalı hiç kimse giremezken, Diyanet İşleri Başkanlığı’na başı açık kadın girmekte midir? Acaba Diyanet İşleri Başkanlığı’nda başı açık kadınlar da çalışmakta mıdır? Çalışıyorlarsa oranları nedir? Her iki devlet kurumundan, ordu çağdaş dış görünümü savunurken, diğer devlet kurumu neden farklı bir görünümü sergilemektedir. Bunlar çok büyük ve derin çelişkilerdir.

Diğer taraftan nasıl oluyor da laik bir devlet sistemi Ramazan Bayramı, Kurban Bayramı gibi dini bayramları resmi tatil ilan edebiliyor? Bu tatiller İslam ülkelerinde var mı? Nasıl oluyor da Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde, Cumhurbaşkanlığı köşkünde görkemli camiler bulunuyor? Devlet kurumlarında cami varsa, devlet memurları bu camileri dolduruyorlarsa, bu devlet nasıl laik bir devlet oluyor?
Bu anlatımlardan cami olmasın anlamını çıkarmak da yanlıştır. Anlatımlar, laik devlet sisteminin bütün din ve inançlara eşit uzaklıkta bulunmasını amaçlamaktadır.

“Türkiye toplumu laik bir toplumdur” demek yanlış bir saptamadır. “Mitinglere laik kesimler katıldı”, “Türk toplumunu laik, anti laik olarak kamplara bölmeyelim” demek de yanlıştır. Bir kişi kendisini “Ben laik, demokratik bir kişiyim” şeklinde tarif ederse bu da yanlıştır. Çünkü laiklik kişilerle veya toplumla ilgili bir kavram değildir. Laiklik devletle, egemenlikle, sistemle ilgili bir kavramdır. Toplumda her dinden ve inançtan insanlar bulunduğu gibi, inançsızlar da bulunabilir. Bu insanlar laik bir devlet sisteminde yaşarlar. Laik devlet sisteminin dini yoktur. Camisi, cem evi, kilisesi vb. yoktur. Devlet cami de cem evi de kuramaz. Vatandaşlarının bazılarını diğerlerinden üstün göremez. Herhangi bir dini veya inancı örgütleyemez, finanse edemez, yönetemez. Devlet yöneticilerinin dini ve inancı olabilir, inançsız da olabilir. Ancak laik devlet sisteminde hiç kimse din ve inancını devlet yönetim sistemi ile karıştıramaz. Çünkü devlet bütün din ve inançlara eşit uzaklıkta olmalıdır.

Anlatmaya çalıştığım Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin laik devlet sistemine uymadığıdır.

Ülkenin gelecekte şeriatla yönetilmesi çabasında olanlar sadece şeriatçılar değildir. Laik devlet sistemi anlayışına uygun davranmayan, dine ve dinciliğe yol veren, üç-beş kuruş için, mevki için, hırs uğruna bir taraftan Diyanet İşleri Başkanlığı ile birlikte, diğer taraftan tehlikeli şeriatçı dincilerle birlikte plan, program yapan “Aleviler” de vardır. İlişkilerini din temelinde kurmakta, ikili oynamaktadırlar. Planları, programları “Ehli Sünnet kardeşleriyle İslam Alevisi”ni birleştirmektir. Bu birleşmenin İslami temellerde olacağı aşikârdır. İnsanlar arasındaki ilişkileri din ve inanç temelinde oluşturmaya çalışmak laik devlet sistemine aykırı bir tutum değil midir? Vatandaşları din ve inançlarına göre ayırmak ve bölmek değil midir?

Kendisine bağlı cem evlerini sorgu-sualden uzaklaştıran, sadece tapınma yerine çeviren Cem Vakfı ismindeki vakıf iki arada bir derede kalmıştır. Bir eli Cumhuriyet Mitinglerindedir, televizyonundan canlı yayımlıyor, diğer eli Fetullah Gülen’dedir ve onun çevresi ile birlikte Abant toplantıları düzenleyip Alevileri tarif etmeye çalışıyor, “Kutlu Doğum” kutluyor. Şeriatçılarla birlikte yeni bir konsepti uygulamaya koymuşlardır: Aleviler, Bektaşiler, Mevleviler bir de Ehli Sünnet kardeşleri aynı yerde çalgı çalıp, semah dönüp, sema yapıp, Kuran okurlarsa mesele halledilmiş olacak! Dikkat edilirse ilk elde Mevlevi semaları ile Alevi semahları aynı yerde icra edilmektedir.
“Kutlu Doğum”u cem evlerinde de kutladılar. Kutlamalara yine Cumhuriyetçi Eğitim Vakfı (CEM) önderlik etti. Alevilerin çağdaş vatandaşlar olma arzusunu dile getirmediler, kul olduklarını, Muhammed’in ümmeti olduklarını söylediler. Doğum günü kutlaması yapan “Kulların” ellerine birer mum vermişlerdi. İslam büyüklerinin “güzel ahlak”ından da söz ettiler.

Cumhuriyetçi Eğitim Vakfı önderleri, İslam’da doğum günü kutlamaları var mı, varsa hangi ülkelerde var; Alevi geleneğinde doğum günü kutlaması var mı, varsa ne zamandan beri var, bunları sorgulamadılar. Diğer taraftan Ramazan olsun, Kurban Bayramı olsun neden her yıl aynı günlere gelmiyor da farklı günlere geliyor; ama neden “Kutlu Doğum” her yıl 23 Nisan’ın denk geldiği haftada kutlanıyor da farklı bir haftada kutlanmıyor, bunu da sorgulamadılar. Resmi olarak “Kutlu Doğum”u kutlayanlar, buna önderlik edenler bilindiği gibi Diyanet İşleri Başkanlığı’dır. Diyanet İşleri Başkanlığı, bu devlet kurumu, her yıl özellikle 23 Nisan’a bu haftayı denk getirerek Cumhuriyet’e de meydan okumaktadır aynı zamanda. Bu meydan okumaya Cem Vakfı’nı da ortak etmiştir! Bilindiği gibi 23 Nisan 1920 Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açıldığı ve egemenliğin ilan edildiği tarihtir. Ve her yıl 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı olarak kutlanmaktadır.

Diğer taraftan İslam Peygamberi Muhammed’in hangi yılda doğduğunu Cem Vakfı nereden biliyordu ki bu kutlamalara katıldı? Bu konu tartışmalıdır. Şu tarihte doğmuştur, şu yılda doğmuştur saptaması yoktur ortada. Yılı belli değildir ki haftası, günü belli olsun!
“Elimizdeki güvenilmez kaynaklar, Peygamberin doğum yılını kat’iyetle tespit için, kafi gelmemektedir.” (İslam Ansiklopedisi, MEB, 8. cilt, s. 453)

Laik bir devlet sisteminde yaşamak gerekiyor. Hangi dinden ve inançtan veya inançsızdan olursa olsun insanlar kardeştir. İnsanların aralarına din ve mezheplerin girmesini, onların ekonomik faaliyetlerinde, komşuluk faaliyetlerinde yapay bölünmelere uğratılmasını kabul edemeyiz.

Din kitapları ile devlet yönetilmesini, yani şeriatı kabul etmiyoruz. Diğer taraftan din ile devlet işleri kesin olarak ayrılmalıdır. Türkiye laik bir devlet sistemi ile yönetilmelidir. Din devlet hayatından tamamen çıkartılmalıdır. Alevilerin ikircikli davranma, bir elinin devlette, diğer elinin şeriatçılarda olma lüksü yoktur. Çok çabuk toparlanmalı, görüşler netleştirilmelidir. Cem Vakfı gibi ne olduğu, nasıl davranacağı belli olmayan dernek ve vakıflardan uzaklaşılmalı, diğer derneklere ve örgütlere güçlü bir içerik kazandırılmalıdır. Aleviler modern örgütlerde, sendikalarda, derneklerde, ilerici partilerde acilen örgütlenmelidir. İşçilerle, emekçilerle bir an önce birleşmeli, karışmalıdır.